Timothy Segers (°1983) makes objects that stem from light, unmediated, improvisational gestures, realized in the moment. He devises them without knowing their ultimate destination, as indeterminate object that can be positioned by others: the curator, the collector and, ultimately, the viewer. 

Artist Archive, Extract press text , Abstract painting redefined, 2019

Studio Timothy Segers
Hoboken, Belgium
2021

Timothy Segers

A Move Through Skill

Timothy Segers’ work is about the suggestion of freedom. Having enjoyed an academic education in film, cultural studies, product development, sculpture and trained as a blacksmith, Timothy Segers’work is characterised by the integration of sculptures into their surroundings and their adaptability to constantly changing situations. His skilfully produced art pieces find endless possibilities for they can be limitlessly moved and/or re-attached. In this manner, the artist encourages a new form of dialogue between the spectator and the work of art in an ever evolving context. This implies a radical breakaway from the framed pictures and the closed and static suggestions that rule the art scene. The spectator becomes the creator being granted the liberty to determine the stance of the work of art receiving an active dramaturgic role to shape his own environment.

Segers’ quest for a thorough examination of materials, brings him to existential questions on the subject of creation itself, as well as its direction and movement. Challenging the limits of function and space to ultimately overcome them, Timothy Segers’ art pieces fulfill the desire to break down the walls of matter and dimension. They tend to visually outgrow and transcend their own spatiality owning a hue of infinity.

 

Black velveteen steel cut-outs are titled ‘Utop series’ in homage to The Great Utopia, the Russian and Soviet avant-garde. These dark moth-like figures stem from improvisational distorted light drawings, for which vectoring programs were used. The quickly warped sketches, produced in powder-coated steel graphical shapes, can be pinned with magnets on the wall and are customisable to any given environment. These sculptures defy perspective by the dimensionality they create. Light spaces of void have been incised through the rough thickness of steel. Timothy Segers’ work thrives on the transformation of matter, shaping it to challenge the traditional notions of aesthetics. In doing so, the artist has the ability to alter the perceptions of our surroundings. 

 

Whereas the Utop Series deals with the suggestion of space and direction and their impact on the spectator, the ‘b.ond-series’ is a paragon of the interplay between the form of a work of art, the space we grant it and how this interaction influences our lives as viewers. These sculptures are handcrafted and own a direct tactility to their conception. These polymorph sculptures are rolled out of a boiling brew, conceived by hand and in the moment through twisting and turning. These long curly swirls of matter look as if they winded up in the space at hand and transcended their creator, appearing to have been produced rather in and by the situation at hand. Since they are made of a flexible material they can be remodelled to any given situation and space. Their density however allows them to be enlarged. Their versatile character lies in their shape, as well as in the way they are handled and placed. Intended to be enlarged, they can be genealogically tracked by lineage to their original mould. They beautifully reflect the industrial approach recurring in Segers’ oeuvre. 

 

Timothy Segers’ work came first to the attention of the international art world in 2015 in the group exhibition of the GAB, selected Belgian abstraction, curated by Luc Tuymans for Parasol unit Foundation in London which later travelled to Museum of Contemporary Art in Antwerp, M HKA.

 

Partners

Studio Timothy Segers

Location

Hoboken Belgium

Dates

2021

Tommy Simoens Gallery
Antwerp, Belgium
2018

Timothy Segers

Never with a bare face

Tommy Simoens has the pleasure to present NEVER WITH A BARE FACE by Antwerp-based artist Timothy Segers (°1983). The exhibition incarnates some of Segers’ earliest performance-based intentions, as he integrates them into a new performance and accompanying drawings and sculptures.

 

At the basis of Segers’ artworks lies an attitude that speculates on steering the actions or perceptions of those who experience them. He isn’t interested in fixing any outcome, and instead is in the business of aiming to unhinge or alter perception. For example, the black UTOP wall-based figures, those powder coated, steel cut-outs made after warped, vectored sketches, tamper with perspective, and therefore also with the viewer’s experience. Segers is fascinated by the tendency of human beings – whether they are building something, or formulating a concept – to invest everything with a symbolical charge. He considers it the artist’s remit to build up or break down that symbolic order. Or even to do both. Segers refers to the works hé makes as ‘relics’ of a process that listens patiently to materials.

Timothy Segers is fully aware of the Western roots and values that underpin the education that shaped him. He acknowledges the drive towards development inherent in Western culture. He neither condones nor criticizes it, and chooses instead to work with these forces, subtly altering their course. As a sculptor, Segers reverses the cliché of the 19th century artist whose aim it was, displaying consummate skill, to liberate a shape – of a blinking, doe-eyed maiden, or some other trope from mythology – as if it had always been there, dormant inside the block of marble. Timothy Segers, with no less skill, is sculpting at another point on the art historical spectrum, at the tail end of the industrial revolution. Using mass-produced wooden panels, which is, in essence, wood that has been industrially recomposed from fragments, Segers fashions its off-cuts and other wooden bits into something that is once more massive and solid. He does not reject the achievements of industrialisation, but moulds it according to his purpose.

 

His BEAR FACE sculptures – that can be worn – are made from disparate pieces of wood that have been glued together, clamped into place, and meticulously carved and sanded. These newly re-constituted masses are sculpted into a resonant new identity: they balance between looking as familiar and ubiquitous as a Disney character, whilst also being unique, one-off sculptures. As such, these cartoon-like masks open up new possibilities in image making, but also in communication. The bear faces are made to be worn. In an age in which selfies are indiscriminately taken and shared, and one duck face pout can easily be exchanged with the next and nobody would notice, the BEAR FACE offers the perfect foil. tis a mask that is both generic and highly individual. Its weight adds gravitas to anyone’s curated persona. The BEAR FACES in the exhibition will be worn during a carefully coordinated performance, during which people can talk to the bear. In the performance the new symbolic space the bear face offers becomes

the central element in an orchestrated ritual; the viewers become participants and some might even get to wear one. 

 

Other sculptures in the exhibition are massive forms that have been sculpted through a similar method of gluing, clamping and carving strips and panels of wood. Timothy Segers calls this ‘Making Matter Matter’. The particularity of these sculptures is that they are clamped over an internal form, which will itself eventually become the finished sculpture’s packing case. Segers is getting the material to perform a conceptual turnaround by confounding original and copy. The shapes that will be cast in aluminium are obtained through a process by which the wood has been adulterated in such a way that it takes on a new physical appearance. The curvaceous objects seem to hover, and their base, painted in fluorescent colours, will cast a glow on the surface that supports them.

 

Timothy Segers’ work first came to the attention of the international art world in 2015, in the group exhibition of The Gap, selected Belgian abstraction, curated by Luc Tuymans for Parasol unit foundation, Londen which later travelled to M kha Antwerp in a new elaboration in 2016.

 

 

K.C.M.

Partners

Tommy Simoens Gallery

Location

Antwerp Belgium

Dates

2018

Parasol Unite
London, England
2015 – 2016

Timothy Segers

The GAP

De Turks-Tataarse volken in Centraal-Azië vertellen hun kinderen een verhaal over waar de sterren vandaan komen. Volgens het verhaal vlogen vogels door de tent van de donkere nachthemel en maakten er gaten in waardoor het licht flikkert. Het is een verhaal waarin duisternis veeleer een barrière is voor het licht dat erachter ligt.

Segers’ Als we naar Timothy Segers’ zwarte Utop-vormen kijken – hun titel is een hommage aan Malevitch – zijn we geneigd om te zeggen dat ze het negatief zijn van die lukrake gaten gemaakt door duikende vogels die door een materiaal vliegen dat even ongrijpbaar en donker is als de mantel van de nacht. Maar ze kunnen niet zo gemakkelijk omschreven of gevat worden. Deze objecten zijn stevig, glad en nadrukkelijk aanwezig. Ze lijken bewust onze blik te treffen, zoals magneten die magneten afstoten, en toch, in termen van betekenis, zijn ze volstrekt open. Ze lijken voort te komen uit bijna het tegengestelde van figuratief tekenen, en elke poging om ze te omschrijven – ‘scherven van afgevlakte massa’? – schiet grotendeels te kort.

 

De objecten die Timothy Segers maakt, ontstaan uit lichte, spontane, geïmproviseerde gebaren, die in een moment opwellen. Zonder hun ultieme bestemming te kennen, bedenkt hij ze als onbepaalde objecten die door anderen kunnen worden opgesteld: de curator, de verzamelaar, en uiteindelijk ook de toeschouwer. Segers maakt een snelle tekening op zijn iPad, die hij dan vervormt met vectoriële programma’s en daarna vergroot in gepoederlakte staalplaat die met magneten aan de muur wordt opgehangen. Het gaat hem vooral om de uiteindelijke situatie waarin het werk terecht komt – de omgeving, het exposeren ervan, en de mensen die het zien.

De muurobjecten van Timothy Segers hebben in feite het aspect van grafische vlakke vormen die hun eigen ruimtelijkheid overstijgen. Met hun empathische zwartheid, creëert de kunstenaar een visuele slingerbeweging tussen oppervlak en de illusie van diepte: een trompe l’oeil. Deze werken creëren ruimte en zijn tegelijk tweedimensionaal. Hun picturale kwaliteiten creëren op een paradoxale manier een gevoel van afwezigheid veeleer dan aanwezigheid, want hun donker aspect zinspeelt op ruimte die moeilijk is waar te nemen. Het perspectief in deze objecten reflecteert de aanvankelijke distorsie van de tekening met de losse hand, die daarna vectorieel werd uitgerekt, verdraaid of verwrongen. Het oppervlak is expliciet aanwezig door de intense, visuele impact van de pigmentatie. Het smetteloze platte oppervlak is fluweelachtig.

Segers omschrijft het zelf als ‘de conformiteit van het kunstwerk versterken door zijn intentionaliteit te verdoezelen.’ Daarom gaat dit werk over maskeren – vanuit het verlangen om het te vrijwaren voor de toekenning van vaste betekenis – wat, zoals in het werk van Luc Tuymans, het potentieel bezit om zijn eigen soort revelatie te worden.

Wij, de toeschouwers die het proberen te begrijpen, worden geconfronteerd met een wit blad of, meer in overeenstemming met zijn essentie, een zwart gat: een kloof in de betekenis, die alleen precair kan worden overbrugd met kunsthistorische associaties; er is een gevoel van lijn of van (verwrongen) perspectief. Er zijn ook de optische fenomenen die vervat zijn in de fysieke aspecten van het werk. Er is het feit dat de werken gemaakt zijn om door andere mensen in de ruimte te worden geplaatst, de kunstenaar deelt het werk en zet daardoor het werk op zijn kop: het wordt een wisselwerking; De kunstenaar zelf beschrijft het als een interferentie, wat suggereert dat hij deze medewerking bewust inbouwt, om zijn oorspronkelijke intentie te vervormen. Rationele voorspelling of controle wordt als het ware op draaiende wielen gezet. De creatieve daad is aangezet in het werk dat het atelier van de kunstenaar verlaat, maar nog niet voltooid. In een discussie over abstractie, slingert dit werk zich naar voor en trekt dan – plots – het tafelkleed van de tafel, en wordt ongrijpbaar voor de modernistische commentaren over abstractie.

Door middel van zijn werk wil Segers op een fundamentele manier met iedereen communiceren over ruimte, vorm en evenwicht, om uiteindelijk te komen tot een scenografie van een openlijk pseudopicturaal debat. Pseudo omdat de discussie niet helemaal picturaal is. Zijn metalen ‘tekeningen’ zijn even tastbaar als ze abstract zijn. Maar in essentie zijn ze optische gaten in de ruimte die oppervlakken worden van zwarte leegte. Het is alsof Timothy Segers duidelijke betekenis ontwijkt om een zuiver denken te provoceren dat even levendig en dynamisch is, als zuivere aanwezigheid.


Bruno Leitão and Kate Christina Mayne


Partners

Parasol Unite, M KHA

Location

London England,  Antwerp Belgium

Dates

2015 & 2016

Subscribe to our newsletter

By subscribing to our newsletter account,you will stay up to date on all the new revelations in Timothy Segers works. Providing you with the invites to any exhibitions, publications and other public events.

Don’t miss out on the latest news about my works and exhibitions!